Voor het voetlicht


In deze rubriek hopen we 'regelmatig' (net als de regering blijven we bewust nogal vaag) één van de buurtbewoners even in de schijnwerpers te zetten. Soms naar aanleiding van een bijzondere gebeurtenis, soms omwille van een speciale verwezenlijking, soms omdat we zelf met een paar vragen zaten en deze dan maar rechtstreeks aan de persoon in kwestie gingen stellen. Maar altijd met de bedoeling de mens achter de man of vrouw beter te leren kennen en aan u voor te stellen...


En omdat de lancering van onze website samenviel met het gouden huwelijksjubileum van Achille en Madeleine ('Leinke') lag de keuze voor de eerste aflevering natuurlijk voor de hand. Onze reporter van dienst trok zijn stoute schoenen aan en trok, gewapend met pen en papier, naar de feestvarkens. Waar hij enkel Leinke aantrof, want Achille was, zoals ze zeggen, schuppes. Zijn verslag:


Rijden met het openbaar vervoer is niet alleen milieuvriendelijk, het kan ook helpen om een goed lief aan de haak te slaan. Dat ondervond Madeleine Beirnaert tenminste op het perron in Haacht. Daar ontmoette zij immers voor het eerst Achille Valkenaers, met wie zij intussen vijftig jaar getrouwd is.

 

Die eerste ontmoeting stond al in het teken van muziek, want Achille was toen onderweg naar de muziekschool in Antwerpen. Hij kon trompetten als de beste! Dat doet hij nu trouwens nog altijd, zowel in de Harmonie Sint-Cecilia als bij de Helleblazers. Waar Achille speelt, is Leinke meestal ook in de buurt, want zij komt graag onder de mensen om plezier te maken.

 

Leinke is immers een geboren deugniet. Zo vond ze het tijdens hun verkering altijd geweldig om Achille zijn banden plat te zetten. ‘Plagen is liefde vragen,’ zei Achille, en hij beantwoordde haar liefde maar al te graag.  Na vijf jaar verkering huwde hij zijn naaistertje uit. Het eerste jaar trokken ze nog in bij haar ouders in Haacht, dan woonden ze een tijdje in de Torenstraat in Rotselaar.

 

In 1960 bracht Achille haar definitief naar zijn eigen heimat terug: de Broekstraat in d’Hellicht. In datzelfde jaar werd Dirk geboren, en die kreeg een jaar later Hilde als zijn zusje. Net zoals Achille rond het erf van zijn ouders bleef hangen, blijven nu ook zijn eigen kinderen binnen een straal van twintig meter rond zijn huis wonen. Maar om die kinderen eerst groot te brengen, moest er gewerkt worden.

 

Madeleine vond werk in wasserij Zilverwit, en toen brouwerij Mena sloot, kon Achille verder aan de slag in de Stella.  Het harde werk liet wel zijn sporen na, en Achille zijn rug werd zijn marteling. Gelukkig kon een operatie het ergste leed verzachten, zodat hij zijn keurige tuin nu nog altijd zelf kan onderhouden.  Van die twee tuinkabouters hoeft hij immers niet veel hulp te verwachten.

 

Zelf staan Achille en Leinke nochtans altijd klaar om hulp te bieden. Zo nam Madeleine jarenlang haar dementerende moeder in huis. ”Loodzwaar, niet te doen, maar als ik opnieuw voor de keuze zou staan, ik zou niet twijfelen. We zijn er toch om elkaar te helpen, nietwaar?“

 

Een peperkoeken hart dus. Of ze zelf ook peperkoek bakt, weet ik niet, maar haar taarten zijn alom bekend. Dat wordt dus vast en zeker smullen op hun gouden huwelijksfeest!